Postmenopozal kadın hastalarda Tip 2 diyabetes mellitus ile osteoporoz ve sarkopenı̇ arasındaki ilişkinin araştırılması
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, ANKARA DR. ABDURRAHMAN YURTASLAN ONKOLOJİ SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, DAHİLİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2025
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: BEYZA NUR ÇITIR DURMUŞOĞLU
Danışman: Özgür KARA
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Bu çalışmada Tip 2 diyabetes mellitusun (DM), osteoporoz (OP) ve sarkopeni ile ilişkisini güncel ve objektif yöntemlerle inceleyerek literatüre katkı sağlanması hedeflendi. Gereç ve Yöntemler: Bu araştırmada, Sağlık Bilimleri Üniversitesi Dr. Abdurrahman Yurtaslan Ankara Onkoloji Eğitim ve Araştırma Hastanesi İç Hastalıkları ve Geriatri polikliniklerine başvuran 50 yaş ve üzeri postmenopozal kadın hastalar incelenmiştir. Araştırmaya diyabet tanısı olan 281 hasta ve diyabet tanısı olmayan 350 hasta alındı. Araştırmaya ileri evre karaciğer/böbrek yetmezliği, ileri evre kalp yetersizliği, ciddi kronik obstruktif akciğer hastalığı (KOAH), aktif maligniteleri olan, ileri seviyede nörolojik veya kas iskelet sistemi hastalığı olan, romatizmal hastalıkları olan hastalar dahil edilmedi. Hastaların demografik, tıbbi veriler, fiziksel ölçüm sonuçları ve laboratuvar sonuçları toplandı. Otur- kalk testi, el kavrama kuvveti sonuçları değerlendirildi. Ultrasonografi aracılığıyla ölçülmüş olan kas, aşil tendon ve patellar kıkırdak kalınlıkları dahil edildi. Osteoporozun varlığı, DEXA (Dual X-Ray Absorpsiyometri) aracılığıyla incelendi. Hasta ve kontrol gruplarına ait veriler ise istatistiksel analizlerle değerlendirildi. Bulgular: Bu çalışmada ileri yaş, tip 2 DM varlığı ve yüksek VKİ 'nin sarkopeni riskini artırdığı görüldü. Çalışmamızda Tip 2 DM tanılı grupta sarkopeni sıklığı yaklaşık 2 kat daha fazlaydı. Ayrıca diyabetin süresi >10 yıl fazla ise sarkopeni görülme sıklığının 3,7 kat arttığı görüldü. Tip 2 diyabet tanısı olan hastalarda osteoporoz görülme sıklığının kontrol grubuna göre 1,5 kat daha az olduğu bulundu. Gruplar arasında FRAX kırık riski skorları benzerdi. Her iki grubun tendon ve kıkırdak ölçümleri arasında fark gözlenmedi. Sonuç: Bu çalışmada Tip 2 DM ile sarkopeni arasında pozitif bir ilişki olduğunu, ayrıca diyabetin süresi arttıkça bu ilişkinin kuvvetlendiği görüldü. Literatüre bu konu hakkında katkıda bulunduğumuzu düşünmekteyiz; bu çalışma, yapılacak yeni ve daha kapsamlı çalışmalara yol gösterici olacaktır. Bu çalışmada, Tip 2 DM ile tendon, kıkırdak kalınlıkları arasında bir ilişki gözlenmedi. Ancak daha geniş bir popülasyonun uzun süreli takiplerle incelendiği ek çalışmalara bu konuda ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: Sarkopeni, Osteoporoz, Tip 2 Diyabetes Mellitus, patellar kıkırdak, aşil tendon, Ultrasonografi, Postmenopozal dönem