İnsülin like growth faktörün ve trombositten zengin plazmanın ratlarda travmatik fasiyal paralizi üzerine olan etkisinin incelenmesi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, ANKARA SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, KULAK BURUN BOĞAZ VE BAŞ-BOYUN CERRAHİSİ ANABİLİM DALI, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2016
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: CEMİLE AÇIKGÖZ YILDIZ
Danışman: Necmi ARSLAN
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Bu çalışmada; deneysel olarak travmatik periferik fasial paralizi oluşturulan sıçanlarda, lokal olarak uygulanan IGF-1 ve TZP'nin sinir iyileşmesi üzerindeki etkilerinin elektrofizyolojik ve histopatolojik olarak değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Materyal - Metod: Çalışmada ağırlıkları 250-300 gr olan Wistar Albino tipi 21 dişi sıçan kullanıldı. Tüm sıçanlarda anestezi altında fasial sinirin bukkal dalı bulundu ve çevre dokulardan sinir zedelenmeden ayrıldı. Sıçanlar 7'şerli gruba ayrıldı. Grup 1: Kontrol grubu. Grup 2: Lokal IGF-1 uygulanan grup. Grup 3: Lokal TZP uygulanan grup . Sinir identifikasyonundan hemen sonra Medtronic Xomed Nevre Integrity Monitor NIM-3 cihaz ile sinire elektriksel uyarı verilerek sinir uyarılma eşiği kaydedildi. Daha sonra tüm gruplarda sıçanların fasial sinirinin bukkal dalı tam kat kesildikten sonra sütüre edildi. Grup 2'ye lokal IGF-1, grup 3'e lokal TZP uygulandı. 12. haftada son ölçümün ardından, bukkal dalın travmatize edilen kısmı çıkarılarak histopatolojik incelemede aksonal dejenerasyon, vasküler konjesyon, makrovakuolizasyon, akson çapı ve miyelin kalınlığı değerlendirildi. Tüm veriler istatiksel olarak karşılaştırıldı. Bulgular: Kontrol grubu ile grup 2 ve grup 3'te bulunan sıçanlarda sinir uyarılma eşiği başlangıçta 0,04-0,08 mA (ortalama 0,05 mA) olarak bulundu. 12 hafta sonra yapılan ölçümlerde sinir uyarılma eşiği grup 1'de ortalama 0,45 mA (0,3-0,9 mA), grup 2'de ortalama 0,20 mA (0,15-0,40 mA), grup 3'de ortalama 0,15 mA (0,08-0,20 mA) olarak bulundu. Sonuçlar istatiksel olarak değerlendirildiğinde her üç grubun 12. haftada uyarılma eşik ortalamaları karşılaştırıldığında grup 1ile grup 2 arasında istatiksel olarak anlamlı bir fark bulunmazken grup 1 ile grup 3 arasında istatiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p<0,001). Histopatoloik incelemede grup 2 ve 3'te kontrol grubuna göre aksonal dejenerasyon, vasküler konjesyon, makrovakuolizasyon daha az görülürken akson çapı ve miyelin kalınlığı daha fazla bulunmuştur. Grup 2 ve 3 karşılaştırıldığında grup 3'te sonuçların grup 2'ye göre daha iyi olduğu görülmüştür. Sonuç: Bu çalışma sonucunda travmatik fasial paralizi tedavisinde IGF-1ve TZP'nin lokal uygulanmasının etkili olduğu ancak TZP'nin IGF-1'e göre daha etkili olduğu gözlendi.