Tip-2 diyabetes mellitus tanılı hastalarda dapagliflozinin monosit HDl oranı üzerine etkisi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İSTANBUL HAYDARPAŞA NUMUNE SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, DAHİLİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2019
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: BİLGE ADA ÖZCAN
Danışman: Funda Müşerref TÜRKMEN
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç:Diyabetes mellitus, vücudun ürettiği insülini etkin bir şekilde kullanamaması ya da pankreasın yeterli insülin üretememesi ile karakterize kronik bir hastalıktır. Bu durum kan glukoz konsantrasyonunda artış yani hiperglisemiye neden olmaktadır. Yüksek morbidite ve mortalite ile seyretmektedir. Kronik inflamasyon, diyabetin gelişmesinde ve ilerlemesinde ve komplikasyonlarının patogenizinde önemli yol oynar. Diyabetes mellitus tedavisinde ise son zamanlarda SGLT-2 inhibitörleri de kullanılmaya başlanmıştır. Son zamanlarda yapılan çalışmalarda monosit HDL oranı inflamasyon belirteci olarak gösterilmektedir. Bu çalışma ile diyabetes mellitus tedavisinde kullanılan SGLT-2 inhibitörlerinden biri olan dapagliflozinin, monosit HDL oranına etkisini saptamayı amaçladık. Gereç ve yöntem:Bu çalışmaya, Haydarpaşa Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi İç Hastalıkları polikliniklerinde 10 mg dapagliflozin başlanıp en az 12 hafta kullanmış 131 Tip2DM tanılı hasta alındı. Hastalar ile ilgili veriler hastanemizin otomasyon sisteminden retrospektif olarak tarandı. Çalışmaya 18-75 yaş arasında olup kronik karaciğer hastalığı, kronik böbrek yetmezliği, enfeksiyonu, inflamatuar hastalığı olmayanlar ile kemik iliğini etkileyen ilaç kullanmayanlar dahil edildi. Veri analizi ve istatistiksel analizler için IBM SPSS Statistics 22 (IBM SPSS, Türkiye) programı kullanıldı. Bulgular: Çalışmaya katılan hastaların yaş ortalaması 54,64±8,47 yıldır. Hastaların %59,5'i (n=78) kadın, % 40,5'i (n=53) erkektir. Dapagliflozin tedavisi öncesi ve sonrası değerler karşılaştırıldığında glukoz ve HbA1c değerlerinde istatistiksel olarak düşme saptanırken(p<0,001), monosit (p=0,252), HDL-K (p=0,099) değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı değişiklik saptanmadı. MHO da artış saptanmış olup bu artış istatistiksel olarak anlamlıydı.(p<0.05). Sonuç: Literatürde MHO düşüşü ile inflamasyonun azaldığını gösteren çalışmalar vardır. Bizim çalışmamızda ise literatürdeki çalışmalardan farklı bir durum ortaya çıktı. Dapagliflozin ile glukoz ve HbA1c düzeylerinde anlamlı düşüş saptanmış olmasına rağmen MHO ortalama değerinde artış tespit edildi. Bu artış monosit ve HDL-K ortalama değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı değildi. Bu durum bize dapagliflozin kullanan hastalarda HbA1c ve glukoz düşüşüne rağmen inflmasyonun değerlendirilmesi için MHO düzeyinin kullanılmaması gerektiği düşündürmektedir. Bu konuda yapılacak ek çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar kelimeler:Dapagliflozin, monosit/HDL oranı (MHO), Tip 2 Diabetes Mellitus (Tip2DM)