Glioblastom olgularında immunhistokimyasal olarak EGFR,MMP2,MMP9 ekspresyonu ile ki-67 proliferatif indeksi ve tümör lokalizasyonunun prognozla ilişkisi

---

Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İSTANBUL KARTAL DR. LÜTFİ KIRDAR ŞEHİR SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, GASTROENTEROLOJİ ANABİLİM DALI, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2018

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: MERVE BAŞAR

Danışman: Dilek YAVUZER

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Giriş ve amaç: Glioblastom santral sinir sisteminin primer tümörleri içinde en sık rastlanılan (%15) ve en ölümcül olanıdır. Glioblastom tanılı hastalar tedaviye yanıtta ve yaşam süresi açısından kendi içinde heterojenite göstermektedir. Bazı hastaların beklenilen yaşam süresindeki farklılık hala gün yüzüne çıkmamış mekanizmaların sağkalım üzerinde etkili olduğu şüphesini doğurmaktadır. EGFR yolağında aşırı aktivite saptanması malignglial tümörlerdeki tümöral gelişmeden sorumludur. Matriksmetalloproteinazları ise tümör hücre invazyonu ve metastaz sırasındaki ECM yıkımında etkilidir. Bir proliferasyon belirteci olan Ki-67 nükleer bir antijen olup hücre siklusunda G0 fazının geç dönemlerinde ortaya çıkar. Bu çalışmanın amacı; hastanemizde tanı alan glioblastom olgularında EGFR, metalloproteinazlardan MMP2-MMP9 ekspresyonu, Ki-67 proliferasyon indeksi ve tümörün demografik özelliklerinin yaşam süresi ile ilişkisini araştırmaktır. Gereç ve yöntem: Kartal Dr Lütfi Kırdar Eğitim ve Araştırma Hastanesi Patoloji Kliniği'nde glioblastom tanısı almış 177 vaka çalışmaya alındı. İmmünohistokimyasal inceleme için, formalintesbitli, parafine gömülü dokulardan hazırlanan 4 µm kalınlıktaki kesitler kullanıldı. Tümör dokularına EGFRVIIIa, MMP2 ve MMP9 antikorları uygulandı. Mevcut Ki-67 proliferatif indeksleri ve lokalizasyon bilgileri yeniden gözden geçirilerek kayıt altına alındı. Elde edilen veriler ve yaşam süreleri istatiksel olarak karşılaştırıldı. Bulgular: Yaş ile sağkalım arasında negatif yönde orta derecede anlamlı (r:-0,308) bir korelasyon vardır. Buna göre yaş arttıkça sağkalım süresi azalmaktadır (p 0,05). MMP2 ile sağkalım arasındaki ilişki incelendiğinde; birkaç hücrede boyanma görülen hastalardaki sağkalım süresinin (20,097±2,167 ay) yaygın boyanma görülen hastalara göre (7,319±2,357 ay) daha yüksek olduğu görülmüştür (p 0,05). Sonuç: Sonuç olarak MMP9 ve MMP2'nin tümör hücrelerindeki boyanma yaygınlığı ile yaşam süresi arasında negatif yönde anlamlı bir korelasyon bulunmuştur. EGFRVIII ekspresyonu prognoz ile ilişkilendirilememiştir. Yine Ki-67 proliferasyon indeksi ve sağkalım arasında korelasyon saptanmamıştır.