İzmir Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesi' nde çalışan hekimlerin iş yaşamında yalnızlık düzeyleri ile yaşam kalitesi ve yaşam doyumu ilişkilerinin değerlendirilmesi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İZMİR TEPECİK SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, DAHİLİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2017
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: IRMAK TOKERİ
Danışman: Yusuf Adnan GÜÇLÜ
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Bu çalışma İzmir Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde çalışan hekimlerin iş yaşamındaki yalnızlık düzeyleri, yaşam doyumları, sosyodemografik ve ekonomik özellikleri, mesleki ve sağlık durumu ile ilgili özelliklerinin yaşam kalitesi üzerindeki etkisini belirlemek amacıyla yapıldı. Gereç ve Yöntem: Kesitsel ve tanımlayıcı özellikteki bu çalışma, yüz yüze anket tekniği kullanılarak, Aralık 2016-Nisan 2017 tarihleri arasında 269 hekim ile görüşülerek yapıldı. Dünya Sağlık Örgütü'nün yaşam kalitesi anketi kısa formu(WHOQOL-BREF), iş yaşamında yalnızlık ölçeği ve yaşam doyumu ölçeğinden yararlanıldı. SPSS Statistical Package® 21.0 paket programı kullanılarak verilerin sayı ve yüzde dağılımları ile ortalama ve standart sapmaları hesaplandı, iş yaşamında yalnızlık ölçeği, yaşam doyum ölçeği ve WHOQOL BREF yaşam kalitesi değerlendirme testleri puanları arasındaki ilişkiler korelasyon analizi ile; bu puanlar ve sosyodemografik değişkenler arasındaki ilişkiler ise Student t, Kruskal Wallis, varyans analizi ve lineer regresyon testleri kullanılarak analiz edildi. Anlamlı farklılığın saptandığı durumlarda hangi gruplar arasında fark olduğunu belirlemek için ikinci seviye testi olarak Tukey HSD çoklu karşılaştırma testi uygulandı. Bulgular: Hekimlerin yaşam kalitelerinin, cinsiyet, genel sağlık algısı, alkol kullanımı, kronik hastalık mevcudiyeti, spor yapma, çocuk sahibi olma, nöbet sayısı, gelir düzeyi, bölümü, haftalık çalışma saati, iş yaşamındaki yalnızlık düzeyi ve yaşam doyumu değişkenlerine göre farklılaştığı bulunmuştur. Yaşam kalitesini, iş yaşamında yaşanan yalnızlık düzeyinin artışının negatif yönde, yaşam doyumunun artışının pozitif yönde etkilediği saptanmıştır. Kadın cinsiyete ve kronik hastalığa sahip olmanın sağlık durumu algısını olumsuz etkilediği belirlenmiştir. Spor yapmanın ise sağlık durumu ve yaşam kalitesi algısını olumlu etkilediği saptanmıştır. Gelir düzeyi yüksek olan hekimlerin yaşam kalitesi algılarının daha yüksek olduğu bulunmuştur. Gelir düzeyi düşük olanlarla cerrahi alanda çalışan hekimlerin yaşam kalitesi bedensel alan puanı daha yüksek saptanmıştır. Haftalık çalışma saatinin az olması ve alkollü içki kullanımı yaşam kalitesi alan puanlarını olumlu etkilerken; çocuk sahibi olma, 4'ün üzerinde nöbet tutma, hiç spor yapmama ve kadın cinsiyette olmanın yaşam kalitesi alan puanlarını olumsuz etkilediği saptanmıştır. Sonuç: Çalışmamızda hekimlerin zamanının büyük kısmını geçirdikleri iş ortamında yalnızlık yaşamalarının, yaşam kalitesinin tüm alanları üzerinde olumsuz etkilerinin olduğu saptanmıştır. Yaşam doyumu artışının da yaşam kalitesi üzerinde olumlu etkilerinin bulunduğu gözlemlenmiştir. Bu durumların yaşam kalitesine etki eden diğer faktörlerle birlikte değerlendirilmesi sonucunda hekimlerin yaşam kalitelerini iyileştirmenin verimli sağlık hizmeti üzerindeki önemi vurgulanmış ve bu doğrultuda önerilerde bulunulmuştur. Anahtar Kelimeler: Hekimler, yaşam kalitesi, yalnızlık, yaşam doyumu.