Proksimal humerus kırıklarının tedavisinde klasik deltopektoral yaklaşım ile deltoid split yaklaşımın klinik ve radyolojik sonuçlar bakımından karşılaştırılması

---

Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İSTANBUL HASEKİ SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, CERRAHİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2021

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: GÖKHAN GÜZEL

Danışman: Murat YILMAZ

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Giriş: Son yıllarda yaşlanan nüfus ve beraberinde oluşan osteoporotik kemik sebebiyle proksimal humerus kırıklarında hızlı bir artmış mevcuttur. %80-85' i yer değiştirmemiş veya minimal deplasmanı mevcut olan bu kırıklar konservatif tedavi yöntemiyle başarılı şekilde tedavi edilebilmektedir. Çok parçalı ve karmaşık yapıdaki proksimal humerus kırıklarında optimal bir fonksiyonel sonuca ulaşmak için cerrahi tedavi gereklidir. Amaç: Bu retrospektif çalışmanın amacı aynı fiksasyon metodu kullanılarak deltopektoral ile deltoidsplit girişimin karşılaştırılmasıdır. Gereç ve Yöntem: 1 Ocak 2015-1 Ocak 2020 arasında retrospektif olarak 35 hasta deltopektoral yaklaşım, 35 hasta deltoid split yaklaşım kullanılarak cerrahi tedavi edilen 70 hasta çalışmaya alındı. Hastaların yaş, cinsiyet içeren demografik verilerini, donimant ekstremite, mesleği, hastaya bağlı faktörler ve cerrahiye bağlı faktörler, preop-postop açıları ve postop klinik durumunu belirten vaka rapor formları oluşturuldu. Hastaların kırık paternleri Neer'ın tariflediği sınıflamaya göre sınıflandırıldı. Hastaların postoperatif omuz hareket açıklığı deneyimli tek ortopedist tarafından yapılıp açısal değer olarak kabul edildi. Ameliyat sonrası hastalara postoperatif ağrı skorlaması için (VAS) Vizüel Analog Skala (EK-1), operasyon sonrası 1. yıllarında fonksiyonel kullanım ölçümü açısından DASH-T (Ek-2) uygulandı. Operasyon sonrası hastalara aynı rehabilitasyon programı uygulandı. Bulgular: Hastalarda gruplar arası yaş, cinsiyet, yaralanma mekanizması, hastanede kalış süresi, cerrahi süre, komplikasyon açısından anlamlı fark izlenmedi. Hiçbir hastada aksiller sinir hasarı izlenmedi. Deltoidsplit yaklaşım grubunda işe dönüş süresinin anlamlı olarak daha erken olduğu görüldü. Radyolojik bulgularda her iki yaklaşım arasında fark izlenmedi. Kırık paterni olarak 3-4 parçalı kırıklarda deltopektoral yaklaşım, 2 parçalı kırıklarda deltoidsplit yaklaşım kullanılması anlamlı bulundu. İç rotasyon hariç hastaların eklem hareket açıklıkları, VAS ve DASH-T skorları benzerdi. Sonuç: Proksimal humerus kırıklarının deltoidsplit veya deltopektoral yaklaşım yoluyla poliaksiyel kilitli plak ve vida ile etkili bir şekilde tedavi edilebileceği, özellikle 4 parçalı kırıklarda deltopektoral yaklaşımın daha önemli bir seçenek olabileceği, diğer kırık paternlerinde her iki yaklaşımdan herhangi birinin cerrahın tecrübesine bağlı olarak seçilebileceği önerilir. Her iki yaklaşımın komplikasyonlarının, birbirine dezavantaj ve avantajlarının belirtilmesi için orta ve uzun dönem çalışmalar gereklidir. Anahtar sözcükler: Proksimal humerus kırıkları, deltoidsplit, deltopektoral yaklaşım, aksiller sinir.