Acil serviste distal radius kırığı tespit edilen hastalarda eşlik eden el bilek yaralanmalarının incelenmesi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İZMİR TEPECİK SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, DAHİLİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2021
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: ORHAN ARTUN
Danışman: Turgay Yılmaz KILIÇ
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Giriş Distal radius kırıkları el bilek kırıklarının yaklaşık %44'ünü oluşturur. Kırıklarda ilişkili ek yaralanmaların bilinmesi, hasta yönetimi ve prognozu öngörme açısından oldukça önemlidir. Bu çalışmada distal radius kırıklarına eşlik eden el bileği kemik ve eklem yaralanmalarının özelliklerini belirlemeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem Çalışmaya distal radius kırığı tanısı alan 18 yaş ve üzeri tüm hastalar dahil edildi. Bu hastalar ait demografik veriler, etkilenen ekstremite, travma mekanizması, acil servis ve hastane sonlanımları ile direkt grafileri hasta dosyası ve hastane elektronik kayıt sisteminden geriye dönük olarak incelendi. Eşlik eden el bilek yaralanmaları ortopedi ve travmatoloji uzmanı tarafından değerlendirildi. Eşlik eden el bilek yaralanmaları tedavi sürecinde değişikliğe neden olabilecek prognostik önemi olan (lunat kırığı, lunat çıkığı, skafoid kırığı, skafolunat ayrışma, lunotriquetral ayrışma, distal radio-ulnar eklem çıkığı) ve olmayan (ulna distal uç kırığı, ulna stiloid kırığı) yaralanmalar olarak sınıflandırıldı. Verilerin analizinde SPSS 22 (version 22.0.0.0) kullanıldı. Tüm analizler %95 güven aralığında yapılarak, p değeri <0.05 olanlar istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi Bulgular 638 hasta toplam 645 distal radius kırığı tespit edildi. Hastaların 377'si (%59.1) erkek ve tüm hastaların ortanca yaşı 54 yıl (IQR:25) idi. Distal radius kırıklarının 345'inde (%53.5) metafizer kırık şeklinde idi. Distal radius kırıklarına en sık eşlik eden el bilek yaralanması ulna stiloid kırığı (n=305; %47.3) idi. Eklem içi parçalı kırığı olan hastalarda tedavi sürecinde değişikliğe neden olabilecek yaralanma saptanma olasılığı 24.5 kat daha fazla idi.