Remifentanil ve deksmedetomidinin deneysel modellemede crush hasarlanma ve renal fonksiyonlar üzerine etkilerinin değerlendirilmesi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, ANKARA ŞEHİR SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, CERRAHİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2025
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: ÖZER TUÇ
Danışman: Ezgi ERKILIÇ
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Remifentanil ve Deksmedetomidinin Deneysel Modellemede Crush Hasarlanma ve Renal Fonksiyonlar Üzerine Etkilerinin Değerlendirilmesi GİRİŞ VE AMAÇ: Crush hasarı doğal afetler, kazalar ve travmalar sonrası sık görülen, rabdomiyoliz mekanizması ile akut böbrek hasarına yol açabilen ciddi bir durumdur. Hasar sonrasında gelişme ihtimali olan akut böbrek hasarını erken dönemde takip etmek önemlidir. Cerrahi ihtiyacı olan hastaların anestezi yönetiminde kullanılacak ilaçlara da ayrıca dikkat edilmesi gerekir. Çalışmamızda, remifentanil ve deksmedetomidin uygulamalarının Crush hasarı sonrası böbrek hasarını önleme üzerindeki etkinlikleri biyokimyasal ve histopatolojik yöntemlerle araştırmayı planladık. GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmada, her grupta 7 rat olmak üzere toplam 4 grup oluşturuldu. Gruplar ise Kontrol (K), Sham (S), Deksmedetomidin (D) ve Remifentanil (R) olarak belirlendi. Crush hasarı, gastroknemius kaslarına 2 saat süreyle metal kelepçe ile bası uygulanarak oluşturuldu, 2. saat kan örnekleri alındı. Bası sonrası, ilgili gruplara deksmedetomidin intravenöz (IV) ve remifentanil IV infüzyonları 1 saat boyunca verildi ve intraoperatif bir saatlik süreç batın açılarak simüle edildi. 6. saatte ratlar sakrifiye edilerek kan ve böbrek dokusu örnekleri alındı. Böbrek fonksiyonlarının analizi için kan serum üre, kreatinin, Neutrophil Gelatinase-Associated Lipocalin (NGAL), Kidney Injury Molecule-1 (KIM-1), Tissue Inhibitor of Metalloproteinases-2 (TIMP-2), Insulin-like Growth Factor Binding Protein 7 (IGFBP7), total antioksidan kapasite (TAK) ve total oksidan seviye (TOS) seviyeleri incelendi. Aynı zamanda renal histopatolojik değerlendirmeler yapıldı. BULGULAR: Tüm zamanlar birlikte değerlendirildiğinde REMİ grubunda kreatinin ve NGAL düzeyleri DEX grubuna göre daha yüksek olarak bulundu. KIM-1 ve (TIMP-2)*(IGFBP7) seviyeleri açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark tespit edilmedi. Tüm gruplar birlikte değerlendirildiğinde TAK ve TOS arasındaki ilişki erken dönemde zayıf pozitif korele iken 6. saatte negatif zayıf ilişkiye döndü. Histopatolojik incelemelerde, REMİ grubunda böbrek hasarının daha belirgin olduğu, DEX grubunda ise renal dokunun daha iyi korunduğu gözlemlendi. SONUÇ: Sonuç olarak künt bası sonrası deksmedetomidin ve remifentanilin etkilerini karşılaştırdığımız bu çalışmada böbrek hasarlanmasına karşı DEX kullanımının daha iyi olduğunu tespit ettik.