Fasiyal sinir hasarı sonrası lokal ve sistemik olarak mkh kökenli eksozom ve steroid uygulanmasının fasiyal sinir iyileşmesi üzerine etkisinin elektrofizyolojik ve histopatolojik olarak karşılaştırılması
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, ANKARA ŞEHİR SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, KULAK BURUN BOĞAZ ANABİLİM DALI, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2025
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: İREM AĞGÜNLÜ
Danışman: Süleyman BOYNUEĞRİ
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Fasiyal sinir yüz estetiğini etkileyen önemli bir yapıdır. Fasiyal sinir hasarı, sık karşılaşılan ve tedavisi klinik pratikte önemli yer tutan bir durumdur. Fasiyal paralizilerin tedavilerini geliştirmek amacıyla literatürde yeni araştırmalar bulunmaktadır. Bizde çalışmamızda travmatik fasiyal sinir hasarında eksozom ve deksometazonu lokal ve sistemik olarak ayrı ayrı uygulayarak tedavi edici etkilerini hem elektrofizyolojik hem de histopatolojik açıdan araştırmayı amaçladık Materyal-Metot: Çalışmamızda 45 adet Wistar Albino cinsi erkek rat kullanıldı. Hayvanlar; kontrol, lokal eksozom, lokal deksometazon, sistemik eksozom, sistemik deksometazon grupları olacak şekilde 5 adet eşit sayıda rat içeren gruplara ayrıldı. 1 adet rat çalışma esnasında öldüğünden çalışma dışı bırakıldı. Tüm ratlara 'crush injury' şeklinde fasiyal sinir travması uygulandı. Tedavi protokollerinde lokal eksozom ve lokal deksometazon uygulamaları hasar sonrası bir kez, sistemik uygulamalarda eksozom gün aşırı olacak şekilde toplam 4 gün, deksometazon ise 7 gün intraperitoneal uygulandı. Sekiz hafta sonrasında hasar gören fasiyal sinir segmenti çıkarılıp histopatolojik incelemeye gönderildi. Hasar öncesi, sonrası ve sekizinci haftada fasiyal sinir fonksiyonları elektrofizyolojik olarak kayda alındı. Bulgular: Travma sonrası erken dönemde EMG verileri gruplar arasında benzer bulunmuş, sinirde tam iletim kaybı oluşmadığı gözlemlenmiştir. Sekiz haftalık takip sonunda sistemik eksozom tedavisi, EMG amplitüdünde en yüksek artışı sağlarken; sistemik deksometazon ve lokal eksozom uygulamaları da anlamlı düzeyde iyileşme göstermiştir. Histopatolojik değerlendirmede, tedavisiz grupta en ileri düzeyde aksonal dejenerasyon izlenmiş; lokal eksozom grubunda ise bu hasar en düşük seviyede tespit edilmiştir. Akson çapı açısından lokal eksozom ve lokal deksametazon tedavi grupları sistemik tedavilere üstünlük göstermiştir. Sonuç: Çalışmamızda sistemik eksozom elektrofizyolojik iyileşmede, lokal eksozom ve lokal deksometazon tedavileri ise histolojik düzelmede etkili görünmektedir. Bu bulgular, sinir hasarlarında farklı tedavi modalitelerinin kombine kullanımının potansiyel faydasına işaret etmektedir. Anahtar Kelimeler: Eksozom, Deksometazon, Fasiyal Sinir