İnsan perı̇kardının gluteraldehı̇t beklemesüresı̇ne göre mekanı̇k veı̇mmunohı̇stokı̇myasal testler kullanılarakdayanıklılığının değerlendı̇rı̇lmesı̇ sonrasıhastaların ek hastalıkları(dı̇yabet) veekokardı̇yografı̇ bulgularına(end dı̇yastolı̇kçap) göre kıyaslanması
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İSTANBUL DR. SİYAMİ ERSEK GÖĞÜS KALP VE DAMAR CERRAHİSİ SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, CERRAHİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2024
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: FERDİ PEYNİRCİ
Danışman: İlyas KAYACIOĞLU
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:ÖZET Amaç: Bu çalışma, insan perikardının mekanik dayanıklılığını diyabetik ve diyabetik olmayan bireylerde karşılaştırmayı, end-diyastolik çap (EDD) ile glutaraldehit konsantrasyonu ve bekleme süresinin bu dokular üzerindeki etkilerini incelemeyi amaçlamaktadır. Perikardiyal dokuların dayanıklılığı, kalp cerrahisinde kullanılan biyomateryallerin uzun ömürlülüğü ve güvenilirliği açısından kritik öneme sahiptir. Bu bağlamda, çalışmada perikardiyal dokuların farklı glutaraldehit konsantrasyonları ve sürelerinde fiksasyon sonrası mekanik özellikleri değerlendirildi, diyabetin ve EDD'nin perikardiyal dokular üzerindeki olası etkileri araştırıldı. Metot: Çalışma, 25.05.2024-15.08.2024 tarihleri arasında Dr. Siyami Ersek Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Hastanesi'nde açık kalp ameliyatı geçiren 80 hastadan alınan perikard örnekleri üzerinde gerçekleştirilmiştir. Her bir hastadan alınan perikarddan 2x2 cm boyutunda dört adet örnek elde edildi, iki farklı glutaraldehit konsantrasyonunda (%0,4 ve %0.6) ve iki farklı süre (6 ve 8 dakika) boyunca fiksasyona tabi tutulmuştur. Fiksasyon sonrası perikardiyal dokuların mekanik dayanıklılığı, biaxial çekme testleri kullanılarak değerlendirilmiştir. Çalışmada, hastaların diyabet durumu, yaş, cinsiyet ve EDD gibi faktörler de dikkate alınarak analizler gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Diyabetik hastaların perikardiyal dokularında, diyabetik olmayan hastalara kıyasla az da olsa daha yüksek Young Modülü (YM) değerleri gözlemlenmiştir. Bu bulgu, diyabetin perikardiyal dokuların mekanik dayanıklılığını artırıcı bir etkisi olabileceğini düşündürmektedir. Ayrıca, EDD'nin artmasıyla birlikte YM değerlerinde azalma eğilimi saptanmıştır. Bu, büyük sol ventrikül çapının perikardiyal dokular üzerinde artan gerilim ve mekanik stres yaratarak dokuların elastikiyetini ve dayanıklılığını olumsuz yönde etkileyebileceğini göstermektedir. Glutaraldehit konsantrasyonu ve bekleme süresi gibi değişkenlerin bu süre ve derişimlerde YM üzerinde anlamlı bir etkisi bulunmamıştır, bu da bu değişkenlerin mekanik dayanıklılık açısından belirleyici olmadığını ortaya koymaktadır. viii Sonuç: Çalışmanın bulguları, diyabetik durumun perikardiyal dokuların mekanik dayanıklılığı üzerinde olumlu bir etkiye sahip olabileceğini, buna karşılık genişlemiş sol ventrikül çapının bu dayanıklılığı azaltabileceğini göstermektedir. Glutaraldehit konsantrasyonu ve bekleme süresi gibi faktörlerin YM üzerinde minimal bir etki göstermesi, bu değişkenlerin klinik uygulamalarda daha az belirleyici olabileceğini düşündürmektedir. Bu sonuçlar, perikardiyal greft seçiminde diyabet durumu ve EDD gibi faktörlerin dikkate alınmasının önemini vurgulamaktadır. Gelecekte yapılacak çalışmalar, bu bulguların daha geniş bir hasta grubunda doğrulanmasını ve perikardiyal dayanıklılığı etkileyen diğer faktörlerin araştırılmasını hedeflemelidir. Anahtar Kelimeler: Perikard, diyabet, end-diyastolik çap, glutaraldehit, mekanik dayanıklılık, Young Modülü