Diyabetik ayak ülseri riskinin belirlenmesinde ekstrinsik ayak kaslarının kas elastik özellikleri, kas oksijenizasyon miktarı ve plantar basınç değişiminin rolü
Tezin Türü: Yüksek Lisans
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, HAMİDİYE SAĞLIK BİLİMLERİ ENSTİTÜSÜ, FİZYOTERAPİ VE REHABİLİTASYON ANABİLİM DALI, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2025
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: ALİ İLEZ
Danışman: Defne KAYA UTLU
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Bu çalışma, diyabetik ayak ülseri (DAÜ) riskinin belirlenmesinde ekstrinsik ayak kaslarının elastik özellikleri, kas oksijenizasyon seviyeleri ve plantar basınç değişimlerinin etkisini incelemek amacıyla planlandı. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya IWGDF 0 ve IWGDF 1 kategorisinde 10'ar hasta ile 10 sağlıklı birey dâhil edilmiştir. Tibialis anterior (TA), peroneus longus (PL), gastroknemius medialis (GCM) ve lateralis (GCL) kaslarının biyomekanik özellikleri MyotonPro ile, kas oksijenizasyon seviyeleri ise MOXY ile egzersiz öncesi ve sonrası ölçülmüştür. Plantar basınç ölçümleri statik duruş ve yürüyüş sırasında analiz edilmiştir. Veriler IBM SPSS v.27 ile analiz edilmiş, istatistiksel anlamlılık düzeyi p <0,05 olarak kabul edilmiştir. Bulgular: IWGDF 1 grubunda TA, GCM ve GCL kaslarının dinamik sertliğinde artış gözlendi (p= 0,04, p=0,03, p= 0,001). GCM ve GCL kaslarında tonus artışı tespit edildi (p = 0,03, p = 0,001). Diyabetik hastaların tüm kas gruplarında SmO2 değeri sağlıklı bireylere göre egzersiz öncesi ve sonrası daha düşüktü (p<0,05). Plantar basınç analizlerinde, IWGDF 1 grubunda orta ayak basıncında artış ve ön ayak temas süresinde artış gözlemlendi (p<0,05). Sonuç: Bu çalışma, diyabetik hastalarda, özellikle IWGDF 0 ve IWGDF 1 kategorilerinde, kas elastik özellikleri ve oksijenizasyon seviyelerindeki değişimlerin, DAÜ riskinin erken değerlendirilmesinde önemli bilgiler sağlayabileceğini göstermektedir. Plantar basınç analizine ek olarak bu değişkenlerin erken dönem risk analizinde daha net bilgiler sunabileceği vurgulanmıştır.