Tip 2 diyabetik hastalarda makrovasküler komplikasyonu değerlendirmede bir marker olarak iskemi modifiye albumin ölçümü

---

Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İSTANBUL HASEKİ SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, DAHİLİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2018

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: EFNAN ÇALIK

Danışman: Hayriye Esra ATAOĞLU

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Giriş ve Amaç: Diyabet prevalansının artması ile birlikte, diyabete bağlı komplikasyonların prevelansı da artmaktadır. Komplikasyonları erken tanımak ve tam olarak tedavi etmek için, erken müdahaleler gereklidir, bunları öngördürücü biyolojik belirteçlere ihtiyaç vardır. İskemi modifiye albümin(IMA), iskemik hasarı göstermede son yıllarda kullanılan ve oksidatif stresi gösteren bir marker olarak kabul edilmektedir. Bu çalışmayla; IMA'nın diyabetik hastalarda makrovasküler komplikasyonların gelişimini öngördürdürücü, kolay uygulanabilir bir marker olup olmadığının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya etik kurul onayı alındıktan sonra Diyabet ve İç Hastalıkları Polikliniklerine başvuran, ardarda gelen 18 yaş üstü aydınlatılmış onamı alınmış toplam 90 tip 2 diyabetik hasta alındı. Son dönem organ yetmezliği olan, malignitesi olan, steroid tedavisi altına olan, aktif enfeksiyonu olan hastalar çalışmaya dahil edilmedi. Diyabet takibinde rutin istenen tetkiklere ilave olarak alınan kan örneklerinden uygun kit temin edildikten sonra IMA düzeyleri çalışıldı. Normal dağılıma göre iki grubun sayısal verilerini karşılaştırmak için; student t test veya Mann withney u testi kullanıldı. Kategorik değişkenler, ki kare testi ile değerlendirildi. İki sayısal veriyi karşılaştırmak için Pearson Spearman korelasyon testi kullanıldı. p<0,05 veya %95 güven aralığı istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Bulgular: Makroanjiyopati olan hastalarda; yaş (p:0,010), kreatinin yüksekliği (p:0,001) ve eGFR'de azalma (p:<0,001) istatistiksel açıdan anlamlı olarak ilişkili saptandı. Mikroanjiyopati olan hastalarda; diyabet süresi (p:0,024), HgbA1c yüksekliği (p:0,038) , üre artışı (p:0,029), eGFR'de azalma (p:0,016) ve spot idrarda protein/kreatinin artış oranı (p:0,001) istatistiksel açıdan anlamlı olarak ilişkili saptandı. Makroanjipati olan ve olmayan hastalar arasında glukoz, HgbA1c yüksekliği, diyabet süresi, BMI, lipid profili, karaciğer enzimleri, IMA ve ABI değerleri açısından anlamlı fark saptanmadı. Mikroanjiyopatisi olan ve olmayan hastalar arasında yaş, BMI, lipid profili, karaciğer enzimleri, IMA ve ABI değerleri açısından anlamlı fark saptanmadı. Sonuç: Diyabetik hastalarda, makrovasküler ve mikrovasküler komplikasyonların gelişimi ile IMA düzeyleri arasında ilişki yoktur. IMA'nın diyabette kronik komplikasyonların öngörülmesi için kullanılması uygun değildir, bu molekül muhtemelen akut hadiselerle daha ilişkilidir.