Adölesan erkek voleybolcularda glenohumeral internal rotasyon defisitinin posterior omuz enduransı ve üst ekstremite stabilitesine etkisi
Tezin Türü: Yüksek Lisans
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, GÜLHANE SAĞLIK BİLİMLERİ ENSTİTÜSÜ, FİZYOTERAPİ VE REHABİLİTASYON ANABİLİM DALI, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2026
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: NUR BARLAS YALÇIN
Danışman: Seda ULUŞAHİN
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Adölesan erkek voleybolcularda glenohumeral internal rotasyon defisitinin posterior omuz kas enduransına ve üst ekstremite stabilitesine olan etkisini incelemektedir. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 14-18 yaş arası asemptomatik 52 erkek adölesan sporcu dahil edildi. Katılımcılar glenohumeral internal rotasyon defisiti saptanan (n=26) (ortalama yaş 16,31,01, ortalama vücut kitle indeksleri 19,495,36) ve glenohumeral internal rotasyon defisiti saptanmayan (n=26) (ortalama yaş 16,841, ortalama vücut kitle indeksleri 19,526,84) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Her iki grubun posterior omuz enduransları Omuz Endurans Testi ve Posterior Omuz Endurans Testi ile; üst ekstremite stabiliteleri ise Modifiye Kapalı Kinetik Zincir Üst Ekstremite Stabilite Testi ile değerlendirildi. Verilerin analizinde normallik varsayımı için Shapiro-Wilk testi, kategorik verilerin karşılaştırılmasında ise ki-kare testi kullanıldı. Gruplar arası karşılaştırmalarda, parametrik test ön şartları sağlandığında bağımsız örneklem t testi, sağlanmadığında ise Mann-Whitney U testi kullanıldı. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak belirlendi. Bulgular: Gruplar arası karşılaştırmalarda, Omuz Endurans Testi sonuçlarına göre glenohumeral internal rotasyon defisiti olan grupta dominant omuza ait skorlar glenohumeral internal rotasyon defisiti olmayan gruba kıyasla istatiksel olarak anlamlı düzeyde daha düşüktü (p<0,026); buna karşın dominant olmayan omuz skorları açısından gruplar arasında istatiksel olarak anlamlı bir fark saptanmadı (p=0,066). Posterior Omuz Endurans Testi sonuçları incelendiğinde glenohumeral internal rotasyon defisiti grubunda hem dominant (p=0,088) hem de dominant olmayan (p=0,078) omuz skorlarının daha düşük olduğu gözlemlense de, bu farklar istatistiksel olarak anlamlı değildi. Modifiye Kapalı Kinetik Zincir Üst Ekstremite Stabilite Testi v değerleri ise glenohumeral internal rotasyon defisiti grubunda hem dominant (p=0,020) hem de dominant olmayan (p=0,008) omuz için glenohumeral internal rotasyon defisiti olmayan gruba kıyasla istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha düşük bulundu. Sonuç: Asemptomatik adölesan erkek voleybolcularda glenohumeral internal rotasyon defisiti bulunan (GİRD'li) grupta posterior dinamik omuz enduransı ve üst ekstremite stabilitesi daha düşük bulunmuştur. Glenohumeral internal rotasyon defisiti olan adölesan erkek voleybolcularda gözlemlenen düşük Omuz Endurans Testi ve Modifiye Kapalı Kinetik Zincir Üst Ekstremite Stabilite Testi skorları; adölesan sporcuların gözlemlenmesi ve takip edilmesi gerektiğini göstermektedir. Anahtar Kelimeler: Glenohumeral İnternal Rotasyon Defisiti, Omuz, Endurans, Stabilite.