Miyokard viabilitesi düşük olgularda koroner arter by-pass cerrahisi sonrası viabilite durumunun değerlendirilmesi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İSTANBUL DR. SİYAMİ ERSEK GÖĞÜS KALP VE DAMAR CERRAHİSİ SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, CERRAHİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2020
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: ERHAN GÜLER
Danışman: Bülend KETENCİ
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Kalp yetmezliği birçok kanserden mortalite ve morbidite açısından daha tehlikelidir. En sık nedeni olan iskemik kalp hastalığı ile mücadelede birçok enstrüman olsa da bazen doğru ve etkili yöntemi belirlemek sanıldığı kadar kolay değildir. İskemik kalp hastalığından ötürü ventrikül fonksiyonları gerilemiş ve miyokart canlılığı etkilenmiş olgulara yaklaşım son yıllarda klinik çalışmaların sonuçlarıyla değişime uğramıştır. Çalışmamızda bu olgulara yapılan koroner arter baypas greftlemenin sonuçlarını incelemek, risk faktörleri ve preoperatif görüntüleme yöntemlerine dayanarak postoperatif değişiklikleri neden sonuç ilişkisinde araştırmak amaçlanmıştır. Metot: Çalışma retrospektif gözlemsel olarak tasarlanmıştır. Ocak 2015 ile Ocak 2019 tarihleri arasında, Dr. Siyami Ersek Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde, aortakoroner baypas cerrahisi olup baypas yapılan bölgelerin en az birinin operasyon öncesinde yapılan canlılık değerlendirmesinde viyabilitesi ≤ %70 olan 73 hasta dahil edilmiştir. 41 hastanın verileri retrospektif olarak incelenmiş postoperatif ventrikül fonksiyonları ile karşılaştırılmıştır. Bulgular: Çalışmamıza dahil edilen hastaların ortalama EF'si 34.11 ± 8.52 idi. Preoperatif transtorasik EKO ve MPS ile değerlendirilen EF'ler birbiri ile korele idi (p<0,001). Postoperatif EF'ler iki yönteme göre ortalama %6'lık istatistiksel olarak anlamlı artış saptandı (p=0,001). Postoperatif ventrikül fonksiyonlarındaki iyileşme ile Cx ve RCA sahalarının viyabilitesi arasında anlamlı ilişki saptanmaz iken, EF artışı LAD sahası %70 üstü canlı olan hastalarda %70 ve altı canlı olanlara göre anlamlı idi (p=0,002). WMSI özellikle EF'si korunan veya artan olgularda olmak üzere postoperatif genel değerlendirmede anlamlı düşüş gösterdi (p=0,021). Mitral kapağa müdahale edilen 9 olguda EF iyileşmesi gösterilemedi. LAD, Cx ve RCA sahalarının viyabilite oranı ile mortalite arasında ilişki bulunamadı.73 hastanın 36 aylık takip sürecinde 11 (%15,06) mortalite meydana geldi. Sonuç: İskemik kardiyomiyopatili ve miyokart canlılığı belirli oranda azalmış hasta grubuna yapılan koroner arter greftleme girişimi sonrasında ventrikül fonksiyonları ve duvar hareket kusurlarında iyileşme saptanmıştır. Miyokardiyal viyabilite ve mortalite arasında ilişki bulunmamıştır. Canlılık oranın tek başına cerrahi revaskülarizasyon kararını vermede veya dışlamada etkisi tartışmalıdır. Koroner arter baypas greftleme düşük EF'li ve miyokardiyal viyabilitesi azalmış olgularda dahi en etkili revaskülarizasyon seçeneği olabilir. Anahtar Kelimeler: koroner arter baypas; kalp yetmezliği, miyokardiyal hibernasyon