Polikistik over sendromu farklı fenotipik alt gruplarının, serum trimetilamin n-oksid düzeyi ile ilişkisinin belirlenmesi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, ANKARA SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, CERRAHİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2023
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: FATMA HİCRAN SAN
Danışman: Yusuf ÜSTÜN
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Bağırsakmikrobiyota kaynaklıtrimetilamin-n oksit(TMAO), kardiyovasküler hastalık, tip 2 DM, tromboz,insülin direnci ve inflamasyonda rol oynadığından örtüşen patogenezleri ile birlikte eş zamanlı PKOS'da insülin direnci veya düşük dereceli inflamasyon ile ilişkisi var mıdır? sorusuna yanıt almak ve farklı metabolik özelliklere sahip PKOS fenotipik alt gruplarında TMAO düzeyi açısından farklılık olup olmayacağının araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Rotterdam tanı kriterine görePKOS tanısı almış fenotipik gruplarına göre PKOS fenotip A-44, fenotip B-40,fenotip C-45,fenotip D-70 olmak üzere toplamda 199 hasta ve hem PKOS hem de TMAO düzeyi vücut kitle indeksinden etkilendiği için kontrol grubu olarakregüler menstruasyonu olan40 obez ve 47 obez olmayan birey çalışma grubuna dahil edilmiştir.Hasta ve gönüllü bireylerden sekiz saat açlığı takiben adet döngüsününerken foliküler fazındatetkikler alınmış olup elde edilenveriler istatistiksel olarak değerlendirilmiştir. Bulgular: İlk olarak, insülin direnci göstergesi olak kullanılan HOMA-IRPKOS fenotip A grubu hastalarında daha yüksekti. İkincisi,yapılan 75 gr OGTT ile en anlamlı fark PKOS fenotip A grubunda olup bu grupta buluna hastaların % 52'sine tip 2 DM tanısı konulmuştur. Üçüncü olarak, hiperandrojenizm laboratuvar tetkiklerinde kullanılan DHEA-S ve serbest testesteron hem obez hem de obez olmayan grupta PKOS fenotip D grubunda daha düşüktü. Dördüncü olarak, özellikle obez olmayan PKOS fenotip Dgrubunda SHBG düzeyleri diğer fenotiplere göre daha düşük seviyede izlendi. Beşinci olarak TG seviyesi obez PKOS grununda fenotip A ve B de diğer gruplara nazaran daha yüksek seviyede seyretti. Serum TMAO seviyelerinde hem obez hem de obez olmayan grupta metabolik parametlerle korelasyon saptanmadı. Son olarak, lojistik regresyon analizinde BMI ve total testesterondaki artışın hastalık gelişimini arttırabileceği, artan yaş ile birlikte PKOS'un azaldığı sonucuna varıldı. Sonuç:18- 25 yaş arası obez ve obez olmayan bireylerde hasta ve kontrol grupları arasında TMAO değerleri açısından faklılık olduğuna dair bir miktar kanıt saptanmıştır fakat TMAO ortalamasının PKOS fenotip karşılaştırmalarında anlamlı bir fark görülememiştir.Benzer yeni çalışmalar yapılırken bu grupta yer alan PKOS hasta sayısının arttırılması, TMAO'nun PKOS etyopatogenezine olası katkısı açısından daha iyi yol gösterici olacaktır.