1 ocak- 24 eylül 2019 tarihleri arasında Haydarpaşa Numune Hastanesinde empagliflozin başlanan hastaların monosit/HDl ve nötrofil/lenfosit oranlarının tedavi öncesi ve sonrası mukayese edilmesi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İSTANBUL HAYDARPAŞA NUMUNE SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, DAHİLİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2020
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: AHMET EREN KURBAN
Danışman: Funda Müşerref TÜRKMEN
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Diyabetes mellitus (DM) insülin sekresyonu ve aktivitesinde bozukluk sonucu ortaya çıkan hiperglisemi ile karakterize metabolik bir hastalıktır(1). Diyabetes mellitus gelişiminde, seyrinde ve komplikasyonlarda kronik inflamasyon önemli rol oynar. Nötrofil sayısının lenfosit sayısına oranı (nötrofil lenfosit oranı) ve monosit/HDL oranlarının sistemik inflamasyonun göstergesi sayılabileceğine dair yayınlar mevcuttur. SGLT-2 inhibitörü olan empagliflozin kullanımının nötrofil/lenfosit oranına ve monosit/HDL oranına etkisini saptamayı amaçladık. Gereç ve yöntem: Bu çalışmaya, Haydarpaşa Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi polikliniklerinde 1 Ocak- 24 Eylül 2019 tarihleri arasında 10 mg empagliflozin başlanıp en az 4 hafta kullanmış 128 Tip2DM tanılı hasta alındı. Hastalar ile ilgili veriler hastanemizin otomasyon sisteminden retrospektif olarak tarandı. Çalışmaya 18-75 yaş arasında olup kronik karaciğer hastalığı, kronik böbrek yetmezliği, enfeksiyonu, inflamatuar hastalığı olmayanlar ile kemik iliğini etkileyen ilaç kullanmayanlar dahil edildi. Veri analizi ve istatistiksel analizler için IBM SPSS Statistics 22 (IBM SPSS, Türkiye) programı kullanıldı. Bulgular: Çalışmaya katılan hastaların yaş ortalaması 54,49±8,98 yıldır. Hastaların %42,2'si (n=54) kadın, % 57,8'i (n=74) erkektir. Empagliflozin öncesi Tip2DM hastaların HbA1c (%) ortalaması 9,14±1,90mg/dl, empagliflozin sonrası Tip2DM hastaların HbA1c (%)ortalaması 8,07±1,61mg/dl olup değerlerde istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptandı(p 0,05). Empagliflozin öncesi Tip2DM hastaların Monosit HDL oranı ortalaması 0,01268±0,00497 empagliflozin sonrası Tip2DM hastaların Monosit HDL oranı ortalaması 0,01317±0,01374 olup değerlerde istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptandı(p<0,05) fakat monosit/HDL oranı beklediğimizin tersine artmış olarak tespit edildi. Sonuç: Literatürde MHO düşüşü ile inflamasyonun azaldığını gösteren çalışmalar vardır. Bizim çalışmamızda ise literatürlerdeki çalışmalardan farklı bir durum ortaya çıktı. empagliflozin ile glukoz ve HbA1c düzeylerinde anlamlı düşüş saptanmış olmasına rağmen MHO ortalama değerinde artış tespit edildi. Bu artış monosit HDL-K oranı ortalama değerlerinde istatistiksel olarak anlamlıydı. NLO değerinde ise anlamlı bir düşüş tespit edilemedi. Bu durum bize empagliflozin kullanan hastalarda HbA1c ve glukoz düşüşüne rağmen inflmasyonun değerlendirilmesi için MHO ve NLO düzeyinin kullanılmaması gerektiği düşündürmektedir. Bu konuda yapılacak ek çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar kelimeler: Empagliflozin, monosit/HDL oranı (MHO), nötrofil/lenfosit oranı, Tip 2 Diabetes Mellitus (Tip2DM)