S.B.Ü Haydarpaşa Numune suam iç hastalıkları kliniğindeakut dekompanse kalp yetmezliği tanısıyla yatanhastalarda polifarmasinin hastane yatış sıklığı, yatışsüresi ve yoğun bakım ihtiyacına etkisi

AYŞE EYLEM AĞDAR KULAN

S.B.Ü Haydarpaşa Numune suam iç hastalıkları kliniğindeakut dekompanse kalp yetmezliği tanısıyla yatanhastalarda polifarmasinin hastane yatış sıklığı, yatışsüresi ve yoğun bakım ihtiyacına etkisi

Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İSTANBUL HAYDARPAŞA NUMUNE SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, DAHİLİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2025

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: AYŞE EYLEM AĞDAR KULAN

Danışman: Refik DEMİRTUNÇ

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Amaç: Kalp yetmezliği, akut dekompanse kalp yetmezliği tablosuyla hastane yatışı gerekebilen önemli bir kronik hastalıktır. Kalp yetmezliği tedavisinde RAS blokörleri, beta blokörler, MRA'lar, SGLT-2 inhibitörleri ve diüretikler kullanılabilinir (1). Polifarmasi genelde ≥5 ilacın birlikte kullanımı olarak tanımlanır (2). Kalp yetmezliği hastalarında polifarmasinin etkilerine dair sınırlı sayıda çalışma bulunmaktadır. Çalışmamızda akut dekompanse kalp yetmezliği ile iç hastalıkları servisine yatan hastalarda yatış süresi, yatış sıklığı, yoğun bakım ünitesine sevk ihtiyacı ve mortalite üzerine etkilerini incelemeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: 01.01-31.12.2023 tarihleri arasında Sağlık Bilimleri Haydarpaşa SUAM İç Hastalıkları kliniğinde, akut dekompanse kalp yetmezliği ile yatan hastalarda yürütülen retrospektif, kesitsel bir çalışmadır. Hastaların, hastane yatış sayıları, yatış gün sayıları, yoğun bakım ünitesine sevk ihtiyaçları, vefat durumları, eşlik eden hastalıkları, ejeksiyon fraksiyonu (EF) yüzdeleri, başvuruda kendi kullandıkları ve taburculuk sırasındaki ilaçları kaydedilmiştir. Polifarmasi ≥5 ilaç kullanımı, hiperpolifarmasi ≥10 ilaç kullanımı olarak kabul edilmiştir. Veriler, IBM SPSS Statistics 23 (IBM SPSS, Türkiye) programı kullanılarak analiz edilmiştir. Bulgular: Çalışma 221 hasta ile yapılmış olup hastaların %49,77 (n=110) kadın, %50,23 (n=111) erkektir. Hastaların yaş ortalaması 75,38±11,58 yıl olup %80,54'ü (n=178) 65 yaş ve üzerindedir. Polifarmasi sıklığı başvuru sırasında %52,04 (n=115), taburculukta %68,18 (n=135)'dir. Hiperpolifarmasi sıklığı başvuru sırasında %10,86 (n=24), taburculuk sırasında %16,16 (=32)'dir. Polifarmasi olmayan hastaların %17,08'inde (n=14), polifarmasi olan hastaların %36,53'nde (n=42), hiperpolifarmasi olanların ise %37,50'sinde (n=9) hastaneye tekrarlayan yatışı gerekmiştir (p 0.05). Polifarmasi olmayan hastaların %25,61'inde (n=21), polifarmasi olanların %32,17'sinde (n=37) ve ix hiperpolifarmasi olanların %25'inde (n=6) yoğun bakım ünitesine sevk gerekmiştir (p>0,05). Mortalite oranları polifarmasi olmayan hastalarda %9,76 (n=8), polifarmasi olanlarda %15,65 (n=18), hiperpolifarmasi olanlarda %8,33 (n=2)'dür (p>0,05). Sonuç: Bu çalışmada akut dekompanse kalp yetmezliği hastalarından polifarmasi ve hiperpolifarmasi olanlarda tekrarlayan yatışlar daha fazladır. Ancak polifarmasi ve hiperpolifarmasi varlığının hastane yatış gün sayısı, YBÜ sevk ihtiyacı ve mortalite ile ilişkisinde anlamlı fark saptanmamıştır. Komorbidite skoru yüksek hastalarda polifarmasi görülmüştür. RAS blokörü, MRA, beta blokör, SGLT-2 inhibitörü ve diüretik birlikte kullanan hastalarda vefat görülmemiştir.