Sagittal düzlemde ayakta ve otururken spinopelvik ve koksigeal morfometrik ölçümlerin koksidini olgularında radyolojik olarak değerlendirilmesi

ASLINUR KELEŞ ERCİŞLİ

Sagittal düzlemde ayakta ve otururken spinopelvik ve koksigeal morfometrik ölçümlerin koksidini olgularında radyolojik olarak değerlendirilmesi

Tezin Türü: Doktora

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, HAMİDİYE SAĞLIK BİLİMLERİ ENSTİTÜSÜ, ANATOMİ ANABİLİM DALI, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2025

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: ASLINUR KELEŞ ERCİŞLİ

Danışman: Nurullah YÜCEL

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Amaç: Bu çalışmanın amacı, koksidinili olgularda spinopelvik ve koksigeal morfolojik-morfometrik parametrelerin ayakta ve oturur pozisyondaki değişimini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Elli hastada sagittal spinopelvik açılar, koksigeal morfolojimorfometri ve mobilite özellikleri ve tiplenidirme ayakta ve oturur pozisyonda çekilen grafilerle analiz edildi. Klinik değerlendirme için NRS, ODI ve SF-12 formları kullanıldı. Bulgular: En sık gözlenen koksigeal vertebra sayısı dört olup (%52), articulatio sacrococcygeale/intercoccygeale füzyon oranları sırasıyla %36, %38'dir. Spikül %18'inde saptanmıştır (Tip 5'te %66,7). Normomobilitenin baskın olduğu Tip 1 (%44) ve Tip 2 (%36) en sık morfolojilerdir. Tip 5'te %66,7 ile hipomobilite belirgindir. Bel ağrısı olanlarda hipomobilite ve posterior luksasyon oranları daha yüksektir, Tip 3'te ağrı oranı %75'tir. Oturma pozisyonuna geçişte sakrokoksigeal açıda artış, koksigeal yükseklikte azalma saptanmıştır (p=0,033, p=0,015). Torakal kifoz (TK), Lomber lordoz (LL), alt ve üst lomber lordoz (ALL-ÜLL), sakral eğim (SE), sakrosakral açı (SSA) anlamlı azalmış; pelvik tilt (PT), torakopelvik açı (TPA-T1PA) ve sagittal vertikal aksta (SVA) artış saptanmıştır. En geniş postüral değişim Tip 1 ve Tip 2'de izlenmiş; bu gruplar LL, SVA, SE, PT ve TPA'da anlamlı pozisyonel farklılık göstermiştir. Tip 4 ve 5 ise daha rijittir. Bel ağrısı olan bireylerde, LL, ÜLL ve ALL değerleri otururken daha fazla azalmış; PT, TPA, APPA göstergelerinde daha yüksek artışlar gözlenmiştir. Bel ağrısına göre kıyaslandığında yalnızca sakral kifoz (SK) ile pozisyona bağlı anlamlı etkileşim saptanmıştır (p = 0,04). Bel ağrısı olan bireylerde NRS, ODI ve PCS skorlarında kötüleşme saptanmıştır. xvii Sonuç: Oturma pozisyonu sagittal dengeyi bozmakta, koksigeal değişiklikler bu süreci artırmaktadır. Bulgular, postürel uyumun bozulduğu kompleks bir yapıyı ortaya koymaktadır.