Tiroid fonksiyon bozukluklarında işitmenin değerlendirilmesi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İSTANBUL SULTAN ABDÜLHAMİD HAN SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, KULAK BURUN BOĞAZ VE BAŞ-BOYUN CERRAHİSİ ANABİLİM DALI, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2024
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: AYŞEGÜL YÖNEM
Danışman: İbrahim Engin ÇEKİN
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Çalışmamızın amacı, hipotiroidi ve hipertiroidi hastalarında işitme fonksiyonlarının ayrıntılı bir şekilde değerlendirilmesi ve bu hastalarda uygulanan tedavi sürecinin işitme üzerindeki etkilerinin belirlenmesidir. Çalışma, hipotiroidi ve hipertiroidi hastalıklarına sahip bireylerde işitme kaybının görülme sıklığını, şiddetini ve ötiroid hale gelince oluşan değişikleri belirleyerek, klinik uygulamalarda işitme değerlendirmelerinin önemine dikkat çekmeyi amaçlamaktadır. Materyal ve Metod: Çalışmamız yeni hipotiroidi ve hipertiroidi tanısı konmuş hastalarda tedavi öncesi ve tedavi sonrası ötiroid duruma ulaşıldığında işitme test sonuçlarının değerlendirilmesini amaçlayan prospektif bir araştırmadır. Çalışma popülasyonu, Sultan II. Abdülhamid Han Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin Endokrinoloji ve Kulak Burun Boğaz polikliniklerine 01.01.2024-01.07.2024 tarihleri arasında başvuran 18-60 yaş arası kadın ve erkek hastalardan seçilmiştir. Hipotiroidi grubunda 54, hipertiroidi grubunda 22 hasta bulunmaktadır. Her iki hasta grubunun tedavi öncesi ve sonrası yüksek frekans odyometri, TEOAE (Transient Evoked Otoakustik Emisyon) ve DPOAE (Distortion Product Otoakustik Emisyon) testleri ile işitme eşikleri ve signal-to-noise (S/N) oranları incelenmiştir. Bulgular:Hipotiroidi grubunun ortalama yaşı 41.63 ± 11.01 yıl, hipertiroidi grubunun ortalama yaşı ise 39.36 ± 8.46 yıldır. Tanı anında işitme durumu değerlendirildiğinde, hipotiroidi grubunda normal işitme oranı %87.04, hafif işitme kaybı oranı %12.96 olarak bulunmuştur. Hipertiroidi grubunda ise normal işitme oranı %77.27, hafif işitme kaybı oranı %22.73 olarak tespit edilmiştir. TE-OAE sonuçlarına bakıldığında, hipotiroidi grubunda TE-OAE pozitifliği %63.89, TE-OAE negatifliği %36.11 iken, hipertiroidi grubunda TE-OAE pozitifliği %75, TE-OAE negatifliği ise %25 olarak bulunmuştur. DP-OAE sonuçlarında ise her iki grupta da DP-OAE pozitifliği oldukça yüksek olup, hipotiroidi grubunda %92.59, hipertiroidi grubunda ise %93.18 olarak kaydedilmiştir. Hipotiroidi hastalarının tedavi öncesi ve sonrası yüksek frekans odyometri sonuçlarında 250 Hz, 500 Hz ve 4000 Hz frekanslarında istatistiksel olarak anlamlı değişiklikler gözlenmiştir. Hipotiroidi hastalarının tedavi öncesi ve sonrası TE-OAE testlerinde 0.75-1.25 kHz, ve 1.25-1.75 kHz frekans aralıklarında signal-to-noise (S/N) oranlarında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmıştır. Hipotiroidi hastalarının tedavi öncesi ve sonrası DP-OAE testlerinde, 4000 Hz frekansında signal-to-noise (S/N) oranlarında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmıştır. Hipertiroidi hastalarının tedavi öncesi ve sonrası yüksek frekans odyometri sonuçlarında 4000 Hz ve 8000 Hz frekanslarında istatistiksel olarak anlamlı değişiklikler gözlenmiştir. Hipertiroidi hastalarının tedavi öncesi ve sonrası TE-OAE testlerinde signal-to-noise (S/N) oranlarında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmamıştır. Hipertiroidi hastalarının tedavi öncesi ve sonrası DP-OAE testlerinde, 750 Hz frekansında signal-to-noise (S/N) oranlarında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmıştır. Sonuç: Bu çalışmada, hem hipotiriodi hem de hipertiroidi hastalarında ötiroid hale gelince işitme fonksiyonlarını değerlendiren testlerde bazı frekanslarda istatiksel olarak anlamlı farklar tespit edilmiştir. Ancak, bu farkların hastaların kliniğinde değişim yaratıp yaratmayacağı konusunda yorum yapabilmek için daha geniş ölçekli ve uzun süreli çalışmalara ihtiyaç vardır.