Posterior malleol kırıklarının ayak bileği stabilitesindeki etkisinin sonlu elemanlar modellemesi ile incelenmesi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İSTANBUL GAZİOSMANPAŞA SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, CERRAHİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2025
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: MEHMET BAYRAM ÇAKIR
Danışman: Celal BOZKURT
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:ÖZET POSTERİOR MALLEOL KIRIKLARININ AYAK BİLEĞİ STABİLİTESİNDEKİ ETKİSİNİN SONLU ELEMANLAR MODELLEMESİ İLE İNCELENMESİ Amaç: Posterior malleol kırıklarının ayak bileği stabilitesindeki rolü günümüzde tam olarak aydınlatılamamıştır. Konservatif veya cerrahi tedavi açısından da literatürde fikir birliği sağlanamamıştır. Bizim amacımız ayak bileği kırıklarında Sonlu Elemanlar Modellemesi (SEM) ile posterior malleol kırıklarının ayak bileği stabilizasyonuna etkisinin ortaya konulması ve tedavi planının doğru bir şekilde uygulanmasını sağlamaktır. Gereç ve Yöntem: Yaptığımız sonlu elemanlar çalışmasında ilk olarak sağlam bir ayak bileği modeli oluşturuldu. Ardından posterior malleol bölgesinde yüzey alanı olarak distal tibia yüzeyinin %10, %25, %35 ve %45'ini içeren kırık modelleri oluşturuldu. En son olarak lateral malleol sindesmoz seviyesinde kırık ve anterior inferior tibiofibular ligament yapışma bölgesinde avülsiyon kırığı (Tillaux Chaput kırığı) oluşturuldu. Sırasıyla sağlam ayak bileği, izole posterior malleol kırığı, posterior malleol kırığı + TillauxChaput kırığı, posterior malleol kırığı + lateral malleol kırığı, posterior malleol kırığı + Tillaux Chaput kırığı + lateral malleol kırığı içeren modeller oluşturuldu. Posterior malleol kırığı içeren tüm kombinasyonlarda posterior malleol kırığı eklem yüzeyindeki kırık artan oranlarda modellere sırayla eklendi. Toplamda sağlam model ve farklı kombinasyonlarda 16 model olmak üzere 17 ayrı model oluşturuldu. Her bir modele önce ayak bileği nötral pozisyonda aksiyel yüklenme uygulandı. Ardından bütün modellere aksiyel yüklenme supinasyon-dış rotasyon (SDR) momenti eklenerek uygulandı. Bütün yüklenmeler sonrasında ortaya çıkan Von Mises stres dağılımları incelendi. Bulgular: Verilerin normal dağılımı Shapiro-Wilk Testi ve Varyans Homojenliği Levene Testi ile değerlendirildi. Anlamlılık düzeyi p < 0.05 olarak kabul edilmiştir. Non- parametrik test olarak Kruskal-Wallis testi, Wilcoxon Signed-Rank ve Spearman's Rank Correlation testi kullanıldı. xii Toplam 17 model üzerinde yapılan sonlu eleman analizlerinde, posterior malleol kırığının eklem yüzeyinde %10'luk alanı kapsadığı durumdan itibaren, • Nötral aksiyel yüklemede, %10'luk izole posterior malleol kırığında tibiotalar eklem yüzeyindeki stres dağılımı, sağlam modele benzer düzeydeydi. Ancak rotasyonel momentin eklenmesiyle birlikte: o Medial malleol posterior yüzeyinde stres konsantrasyonu oluştu, o Anterior inferior tibiofibular ligaman (AITFL) üzerinde anlamlı düzeyde stres artışı izlendi (p<0.05), o Tibiotalar eklem yüzeyinde özellikle posterolateral bölgede asimetrik yük birikimi gözlendi, o Sindesmozun orta ve distal 1/3'lük kısmında belirgin stres artışları oluştu (p<0.05). • Kırık yüzeyi %25 ve üzerine çıktıkça hem nötral hem de rotasyonel yüklemede stres seviyeleri daha belirgin şekilde arttı, ancak özellikle %10'luk kırık dahil olmak üzere tüm modellerde rotasyonel yüklenme sonrası bağ ve eklem yapılarına yansıyan stres artışları, nötral yüklemeye kıyasla istatistiksel olarak anlamlıyd(p<0.05). • %45 kırık içeren modellerde ise tibiotalar eklemde kontakt streslerinin normal dağılımı tamamen bozulmuş, bağlar üzerinden taşınan yük artmış ve stabilite mekanizması ciddi anlamda zayıflamıştır. Sonuç: Nötral yüklenmeler, tibia eklem yüzeyi dışında kalan tüm anatomik bölgelerde istatistiksel olarak anlamlı stres artışlarına neden olmuştur. Özellikle posterior malleol kırık boyutunun %35'in üzerine çıktığı modellerde, tibia eklem yüzeyinde gözlemlenen stres seviyeleri başlangıç değerlerine kıyasla 2 ila 3 kat artış göstermiştir. Rotasyonel yüklenmenin uygulanmasıyla, ayak bileği kompleksinin tüm bölgelerinde anlamlı stres artışları meydana gelmiştir. Bu yüklenme türü altında, posterior malleol kırık boyutundan bağımsız olarak tüm bölgelerde anlamlı düzeyde stres değişimleri tespit edilmiştir. Posterior malleol kırığının varlığı; özellikle medial malleol, anterior inferior tibiofibular ligament (AITFL), sindesmoz ve tibia eklem yüzeyi gibi kritik yapılar üzerindeki stres dağılımını belirgin şekilde etkilemiştir. Anahtar kelimeler: : Posterior malleol, ayak bileği stabilitesi, sonlu elemanlar modellemesi, AITFL, sindesmoz