Farklı Taekwondo Turnuvalarında Müsabaka İçi Spor Yaralanmalarının Karşılaştırmalı Analizi: Büyükler, Gençler ve Para-Taekwondo
Spor Hekimliği Dergisi, cilt.61, sa.1, ss.37-46, 2026 (TRDizin)
- Yayın Türü: Makale / Tam Makale
- Cilt numarası: 61 Sayı: 1
- Basım Tarihi: 2026
- Doi Numarası: 10.47447/tjsm.0938
- Dergi Adı: Spor Hekimliği Dergisi
- Derginin Tarandığı İndeksler: TR DİZİN (ULAKBİM)
- Sayfa Sayıları: ss.37-46
- Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
- Sağlık Bilimleri Üniversitesi Adresli: Evet
Özet
Amaç: Taekwondo, fiziksel beceri ve stratejik düşünceyi birleştiren ve yüksek tempolu, temasa dayalı doğası nedeniyle yaralanma riski taşıyan bir dövüş sporudur. Bu çalışmada, Türkiye'deki büyükler (STC), gençler (JTC) ve para-taekwondo (PTC) şampiyonalarında saptanan yaralanma insidansı ve özellikleri analiz edildi. Amaç, yaralanma modellerini belirlemek ve önleme stratejilerine rehberlik etmekti. Yöntem: Veriler, Uluslararası Olimpiyat Komitesi'nin 'Günlük Yaralanma ve Hastalık Raporu' formu kullanılarak turnuvalarda hazır bulunan spor hekimleri tarafından toplanmıştı. Değişkenler arasında yaralanma türü, etkilenen vücut bölgesi, yaralanma mekanizması ve sporcuların yarışmaya devam edip edemediği yer aldı. Veriler retrospektif olarak analiz edildi. Bulgular: STC'de yaş ortalaması 19.4 ± 2.3 yıl ve spor deneyimi 10.0 ± 3.1 yıl olan 222 sporcuda 232 yaralanma, JTC'de yaş ortalaması 16.0 ± 1.1 yıl ve spor deneyimi 6.0 ± 1.5 yıl olan 232 sporcuda 234 yaralanma, PTC'de yaş ortalaması 22.0 ± 5.9 yıl ve spor deneyimi 6.5 ± 2.9 yıl olan 30 sporcuda 31 yaralanma kaydedildi. Yaralanma insidansı en yüksek PTC'de (40.8/100 klinik; 469.7/1000 müsabaka) gözlenirken, bunu STC (18.9/100 klinik; 191.4/1000 müsabaka) ve JTC (9.4/100 klinik; 100.9/1000 müsabaka) izledi. Erkek sporcular tüm turnuvalarda daha sık yaralandı. Kontüzyonlar en sık görülen yaralanma tipiydi ve alt ekstremite yaralanmaları tüm turnuvalarda en sık görülen yaralanmalardı. Bununla birlikte, kafa ve gövde yaralanmaları JTC'de diğer turnuvalara kıyasla daha fazla gerçekleşti. En sık gözlenen yaralanma mekanizması başka bir sporcuyla temastı ve gruplar arasında anlamlı bir fark yoktu. Yaralanma sonrasında yarışmaya devam edebilme açısından turnuvalar arasında anlamlı bir fark yoktu. Sonuç: Bu çalışmanın sonuçlarına dayanarak, taekwondo müsabaka kurallarının iyileştirilmesini, saha içi tıbbi sistemlerin geliştirilmesini ve özellikle para-taekwondo müsabakalarında yaralanmaların önlenmesi için stratejik planların ve güvenlik önlemlerinin uygulanmasını şiddetle öneriyoruz. Bu adımlar, sporcuların, antrenörlerin ve federasyonların daha güvenli ortamlar yaratmasına ve sporcuların uzun vadeli sağlığının ve performansının desteklemesine yardımcı olabilir.
Objective: Taekwondo is a combat sport that combines physical skill and strategic thinking that carries a risk of injury due to its high-paced, contact-based nature. This study analyzed injury incidence and characteristics in senior (STC), junior (JTC), and para-taekwondo (PTC) championships in Türkiye. The aim was to identify injury patterns and guide prevention strategies. Materials and Methods: Data were collected using the International Olympic Committee's 'Daily Report on Injuries and Illness' form by sports medicine physicians present at the tournaments. Variables included injury type, affected body part, mechanism, and whether athletes could continue competing. Data were analyzed retrospectively. Results: In STC, 232 injuries occurred among 222 athletes, with a mean age of 19.4 ± 2.4 years and sports experience of 10.0 ± 3.1 years. In JTC, 234 injuries were recorded in 232 athletes, with a mean age of 16.0 ± 1.1 years and sports experience of 6.0 ± 1.5 years. In PTC, 31 injuries were reported among 30 athletes, with a mean age of 22.0 ± 5.9 years and sports experience of 6.4 ± 2.9 years. Injury incidence was highest in PTC (40.8/100 clinical; 469.7/1000 competitions), followed by STC (18.9/100 clinical; 191.4/1000 competitions) and JTC (9.4/100 clinical; 100.9/1000 competitions). Male athletes were injured more frequently in all tournaments, but female injuries were proportionally higher in JTC. Contusions were the most common injury type, and lower extremity injuries were most frequent across all tournaments. However, head and trunk injuries were more common in JTC. The primary injury mechanism was contact with another athlete, with no significant differences between groups. The ability to continue competing after injury did not differ significantly across tournaments. Conclusion: Based on the results of this study, we strongly recommend improving taekwondo competition rules, developing on-site medical systems, and implementing strategic plans and safety measures for injury prevention, especially in para-taekwondo competitions. These steps may help athletes, coaches and federations create safer environments, and support long-term athlete health and performance.