SAĞLIK ÇALIŞANLARDA ETKİLİ İLETİŞİM BECERİLERİNİN DEĞERLENDİRiLMESİ
İzmir Eğitim ve Araştırma Hastanesi Tıp Dergisi, cilt.27, sa.3, ss.267-274, 2023 (TRDizin)
- Yayın Türü: Makale / Tam Makale
- Cilt numarası: 27 Sayı: 3
- Basım Tarihi: 2023
- Dergi Adı: İzmir Eğitim ve Araştırma Hastanesi Tıp Dergisi
- Derginin Tarandığı İndeksler: TR DİZİN (ULAKBİM)
- Sayfa Sayıları: ss.267-274
- Sağlık Bilimleri Üniversitesi Adresli: Evet
Özet
Giriş: İletişim, sosyal bir varlık olan insan için vazgeçilmez bir unsurdur. Etkili iletişim becerileri ise hem bireysel ilişkileri hem de meslek alanındaki ili şkileri kolaylaştırmaktadır. Bu çal ışmada bir e ğitim araştırma hastanesinde görevli sa ğlık çal ışanlarının iletişim becerilerinin değerlendirilmesi, iletişim becerilerinin sosyo-demografik özelliklere göre farklılık gösterip göstermediğinin belirlenmesi ve meslek grupları arasında karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Araştırma verileri, T.C. Sa ğlık Bilimleri Üniversitesi Tepecik Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi’nde fiilen görevli 2 83 (iki yüz seksen üç) sa ğlık çalışanından anket yöntemiyle elde edilmiştir. Veriler, cinsiyet, yaş, medeni durum, meslek vb. gibi de ğişkenleri içeren bir “Demografik Veri Formu” ile Ersanlı ve Balcı tarafından geliştirilmiş olan “İletişim Becerileri Envanteri ( İBE)” kullanılarak toplanmıştır. İBE, 5’li Likert tipi 45 sorudan oluşmaktadır. Çal ışanların İBE’den aldıkları puanlar ile sosyo-demografik özellikleri karşılaştırılmıştır. İstatistiksel analiz için Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) 24 paket programı kullanılmıştır. Veriler normal da ğılım göstermediği için analizlerde non-parametrik testler uygulanmıştır. İkili karşılaştırmalarda “Mann- Whitney U”, çoklu kar şılaştırmalarda ise “Kruskall Wallis” testlerinden faydalanılmıştır. Ara ştırmada istatistiksel kararlarda p<0,05 seviyesi anlamlı farkın göstergesi olarak görülmüştür. Bulgular: Araştırmaya katılan toplam 283 çalışanın %31,4’ü (n:89) hekim, %24,7’si (n:70) hemşire, %18’i (n:51) ebe, %14,5’i (n:41) sa ğlık tekniker-teknisyeni, %6,4’ü (n:18) sa ğlık memuru ve %4,9’u (n:14) laborantlardan oluşmaktaydı. Ebeler, genel iletişim becerilerinde en yüksek puan ortalamasına sahip iken (ort±std:182,29±17,4) sağlık memurları en düşük puan ortalamasına ( ort±std: 158,3±36,6) sahip meslek grubuydu. Kat ılımcıların %32,5’i (n:92) erkek ve %67,5’i (n:191) kadın cinsiyetteydi. Kadın sağlık çalışanlarının genel iletişim beceri puanı sıra ortalaması (mean rank:155,02) erkeklerden (mean rank:114,97) daha yüksek saptandı (p<0,05). Evli sağlık çalışanlarının genel iletişim beceri puanı sıra ortalamas ı (mean rank:151,43) bekârlardan (mean rank:121,78) yüksekti (p<0,05). Duygusal iletişim becerisi alt boyutunda, çocuk sahibi olmayanlar (mean: 56,4) çocuk sahibi olanlardan (mean:57,4) daha düşük puana sahipti (p<0,05). Davranışsal, zihinsel ve genel iletişim becerileri açısından çocuk sahibi olanlarla olmayanlar arasında anlamlı fark bulunmad ı (p>0,05). E ğitim durumuna göre iletişim becerileri açısından farklılık saptanmadı (p>0,05). Mesleki çalışma yıllarına göre 1-5 yıl arası çalışanlar en düşük iletişim beceri puanı ortalamasına sahipti (mean: 166,5). Sonuç: Sağlık hizmetlerinde önemi tartışılmaz olan iletişim becerilerinin değerlendirildiği çalışmamızda çalışanların sosyo-demografik özelliklerinin iletişim becerileri üzerinde etkisinin olduğu ayrıca meslek grupları arasında da iletişim becerisi açısından farklılıklar olduğu sonucuna varılmıştır.
Introduction: Communication is an indispensable element for a social being. Effective communication skills facilitate both individual and professional relationships. In this study, it was aimed to evaluate the communication skills of healthcare workers in public hospitals, to det ermine if communication skills differed according to socio- demographic characteristics and to compare them among occupational groups. Materials and methods: The data of the study was obtained from 283 (two hundred and eighty-three) healthcare workers in the Health Sciences University İzmir TepecikHealth Practice and Research Centre by the questionnaire method. The data were collected a “Demographic Data Form” containing variables such as gender, age, marital status occupation etc. and “Communication Skills Scale” (CSS) developed by Ersanlı and Balcı. CSS consists of 45 5-point Likert type questions. Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) 24 package was used for statistical analysis. The socio-demographic characteristics of the participants were compared with the scores obtained from the communication skills scale. Since the data did not show normal distribution, non- parametric tests were applied in the analysis. "Mann-Whitney U" test was used in pairwise comparisons, and "Kruskall Wallis" tests were used in multiple comparisons. In the decisions taken in the research, p<0.05 was measured as an indicator of the level measurement difference. Results: A total of 283 healthcare workers participated in the study, 31.4% (n: 89) were physicians, 24.7% (n: 70) were nurses, 18% (n: 51) midwives, 14.5% (n: 41) health technician, 6.4% (n: 18) health officer and 4.9% (n: 14) laboratory. While midwives had the highest mean score in general communication skills (mean: 182.29±17.4), health officials were the occupational group with the lowest mean score (mean: 158.3±36.6). Of the participants, 32.5% (n: 92) were male and 67.5% (n: 191) were female. The mean rank (mean rank: 155.02) of female healthcare professionals was found to be higher than that of men (mean rank: 114.97) (p<0.05).The mean rank (mean rank: 151.43) of the married health workers was higher than the single (mean rank: 121.78) (p<0.05). In the emotional communication skill sub-dimension, those who did not have children (mean: 56.4) scored lower than those who had children (mean: 57.4) (p<0.05). There was no significant difference between those who have children and those who do not in terms of behavioral, mental and general communication skills (p>0.05). There was no difference in terms of communication skills according to education level. According to their professional working years, those who work between 1-5 years have the lowest communication skills average (mean: 166.5). Conclusion: In our study, in which communication skills, which ar e indisputably important in health services, were evaluated, it was concluded that the socio-demographic characteristics of the employees had an effect on their communication skills, and there were differences in communication skills between occupational groups.